Kral Çıplak!

burada ben varmışım, yazık bana sesim kısılmış konuşmanın sonunda... :)


Ceren Baykal - Düşünce Özgürlüğü Için 6. Istanbul Buluşması - The most amazing videos are a click away

bu da o videonun ne olduğunu anlatan yazı :

Bianet: Düşünce Özgürlüğü Buluşması’nda 11 Kişi Baskıya Tanıklık Etti – Bianet

Düşünce Özgürlüğü İstanbul Buluşması’nda Prof. Tarhanlı, uluslararası ifade özgürlüğü standartlarının özellikle inanç temelinden yeniden tartışmaya açıldığını söyledi. Alınak, Seropyan, Demirer, Dilipak, Baykal, Özkan, Özdabak, Tursun, Baransu, Bengisu ve Selek tanıklık etti.

Erol ÖNDEROĞLU, hukuk@bianet.org
İstanbul – BİA Haber Merkezi
25 Mayıs 2009, Pazartesi

Düşünce Suçuna Karşı Girişimi’nin 22-24 Mayıs günlerinde İstanbul Bilgi Üniversitesi’nde düzenlediği Düşünce Özgürlüğü için 6. İstanbul Buluşması, düşünceleri nedeniyle Türkiye’de baskılarla karşılaşanları, Avrupalı ve Karadeniz bölge ülkelerindeki hak savunucularını bir araya getirdi.

Bilgi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dekanı Prof. Turgut Tarhanlı, açılış konuşmasında, 11 Eylül 2001 saldırılarından sonra özellikle güvenlik meseleleri etrafında ifade özgürlüğünü sınırlarının tartışmaya açıldığını, son olarak da evrensel insan hakları standartlarının dini değerlerin korumaya alınması yönünde girişimlere sahne olduğunu söyledi.
Tarhanlı: AİHM kararlarını da tartışabilmeliyiz

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (AİHM) içtihatlar itibariyle, kültürel ve sanatsal konularda, politik düşünce açıklamalarına göre daha az özgürlükçü kararlar alabildiğini ifade eden Tarhanlı, AİHM kararlarının da insan hakları savunucularınca tartışılmasının yararı olabileceğini açıkladı.

“Türkiye’den tanıklıklar” bölümünde söz alan eski milletvekili Mahmut Alınak, Deniz Gezmiş, Musa Anter ve Vedat Aydın’ın isimlerinin sokaklara verilmesini istediği için “suçluyu övmek” iddiasıyla cezalandırıldığını açıklayarak, yasaklara değindi:

“1973′te savcı bana, ‘Demokrasimiz daha genç, zorlamayın!’ demişti. Bekledim ki demokrasi büyüsün ama o hiç büyümedi. Kürtlüğümüzü, Kürtçe’mizi ruhumuzda prangalayarak büyüdük.”

Agos gazetesi eski imtiyaz sahibi Serkis Seropyan da, Hrant Dink’in Reuters Ajansı’na söylediği “Dört bin yıldır bu topraklarda yaşayan halk ortadan yok oldu” sözlerini diğer gazetelerden aktarmalarına karşın yalnızca kendilerinin yargılanıp mahkum edildiğini söyledi.
Demirer: İtiraz etmekten vazgeçmemeli

Yazar Temel Demirer, Dink’in soykırımı tanıdığı için öldürüldüğünü ifade ettiği için halen “Türk milletini aşağılamak”tan yargılandığını kaydederek, “Ben devletin diliyle konuşmadım, benim suçum bu” dedi.

“Sarık ve Cübbe” başlıklı yazısında “askeri kuvvetlerini aşağıladığı” gerekçesiyle yargılanan yazar Abdurrahman Dilipak ise, Adalet Bakanlığı’nın kovuşturma izni vermediğini söyledi ve ekledi: “Ancak siyasi irade başka bir kişi için izin verebilir. Bu iktidar vermezse bile bir başka iktidar bu düzenleme yürürlükte kaldığı sürece izin verebilir.”

Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğrencisi Ceren Baykal da, 301. maddeyle yürütülen soruşturma ve davalara bakanlık izni getirilmesinin yıllardır kendilerine söz edilen “erkler ayrılığı” ilkesine aykırı olduğunu açıkladı.

Vicdani retçi Doğan Özkan, hapisten para cezası verilmesiyle sonuçlanan yargılamasını özetledikten sonra, sözlerini “Askere gitmeyin, hiçbir işlem yapmayın” diyerek tamamladı.
Özdabak, Baransu, Tursun da tanıklık etti

Karikatürist Halil İbrahim Özdabak “Guguk” karikatürü nedeniyle yargılandıktan sonra beraat ederken kendisine “kıl payı” kurtulduğunun söylendiğini ifade ederek, “Her gün çiziyorum ama aklımda yine o kılpayına yaklaşmamaya çalışmak var” dedi.

Mehmet Tursun ise, oğlunu öldürenlere ilişkin yargılamaya dair düşünceleri ve tepkilerinden hapisle yargılandıklarını ifade etti; “Polis şiddetine karşı seferberlik ilan ediyoruz” dedi.

Taraf muhabiri Mehmet Baransu, hakkında 22 dava açıldığını, yedi soruşturma yürütüldüğünü söyledi; Özden Örnek ve Dağlıca haberinden açılan davalara 12 Haziran’da devam edileceğini ifade etti.
Lambda’dan Bengisu: Tehdit sürüyor

Lambdaİstanbul Derneği’nin kapatılma girişimlerini anlatan Bora Bengisu da, yargının derneğin kapatılmamasına karar verdiği kararında dahi “eşcinselliği yaygınlaştırmaya çalışırlarsa kapatırız”dair tehdit bulunduğunu, bu nedenle de kararı temyiz edeceklerini açıkladı.

Mısır Çarşısı davasından hakkında müebbet hapis cezası istenen sosyolog Pınar Selek’e ise babası ve avukatı Alp Selek tanıklık yaptı: “Ajan olmayı reddettiği için başına getirilen bir olay bu.” (EÖ)

www.bianet.org

DEVAMI...

saklı cennetler

türkiye'nin saklı cennetlerine gitsek ya...

http://www.milliyet.com.tr/turkiye-nin-sakli-cennetleri/turkiye/galerihaber/26.04.2010/1229310/default.htm?PAGE=5

DEVAMI...

ama ama

birileri buraları okuyorsa okuduklarını belli etseler ya onlar, yazsalar ya bana da bişiler, yazılara da bişiler.ben merak ediyorum gün gün artan sayıları, meraklı bir insanım ya o bakımdan. :)

DEVAMI...

bencil kara balık

Güneş böylesine yakıyor, yel böylesine serinletiyorken; hele bir de o yelde deniz kokusu varsa çıldıracak gibi oluyorum. Yanılıyorsunuz bu kötü bir şey değil çünkü ben “beni bu güzel havalar mahvetti cümlesini olabilecek en olumlu haliyle kullanıyorum.

Sonra denizin üstünde yürümeye başladığımda imkansız diye bir şeyin olmadığını düşünmeye başlıyorum. Elbette bunun mucize olduğunu düşündüğüm kadar garipliğini de düşünüyorum. Hayat diyorum, vapurlar filan, inanası gelmiyor insanın, boğaz köprüsü yıkılmadan nasıl ayakta duruyor? Öyleyse imkansız olabilir mi?

“O’ nun bir şeyin olmasını istemesi yeterlidir. O bir şeye “ol” der o da hemencecik oluverir.”

Bu beni müthiş güvende hissettiriyor işte. Herneyse nereden başlayacaktım nerelere geldim. Mekanlar cümlelere giriyor biz istemesek de, işte…

Günüm bencillik üzerine düşünmekle başladı. İnsan ne bencil dedim. Ben de ne kadar bencilim. İnsan neden bir tek bundan öyle kolay sıyrılamıyor?

Dostuna kardeşine çay ikram edecekken sevdiğin bardağı ona mı verirsin kendine mi alırsın gibi o kadar sıradan ve o kadar günlük yaşantının içinden fırlayan sahneler geliyor ki güzümün önüne, ben diyorum ne bencilim kimi zaman. Ama sonra son zamanlarda bununla nasıl savaşmakta olduğumu hatırlıyor, vicdan azabından biraz olsun kurtulmaya başlıyorum.

Bir adam geliyor aklıma birden, bencilliği simgeliyor, sonra bir başka adam çıkıyor, bencillik dünyasında yok. (sanıyorsun) .. kendini gösterince nasıl da yıkıyor insanların üzerine kurdukları evrenleri. Nasıl bir yanılgı, nasıl bir hayal kırıklığı bağrımda kalıp taş oluyor!

“ Dünyanın en güzel en anlamlı caddelerinden birindeyiz. Gecenin ışıkları zihnimizi kurcalarken parlayan gözbebeklerimizi iyice açığa çıkarıyor. İçimdeki bebek mızmızlanıyor ve ‘seni ısırmak istiyorum’ diyorum. Çünkü insan içine katmak ister sevdiğini, yemek bunun en güzel göstergesi! Bir dakika isteyerek hırkasını çıkarıyor. İçine bir yaz kıyafeti giymiş. Kolunu sıyırıyor ve omzunu bana uzatıyor sonra. Büyülü hislerle ağzıma alıyorum omzunu dişlerimle parçalamamaya özen göstererek. Onu oracıkta yiyebilirim! Sonra ‘canın acıdı mı’ diyorum. Yargılamadan bakıyor bana, sen vampir misin diye bir soru zihninde belirmiyor eminim. (oysa gerekli şüpheleri vardı, akşam sokağa çıkma yasağım var diye gündüzleri evine gittiğimde perdeleri örterdi, mumlar yakardı mesela).. elini omzuma atıyor ve yürümeye devam ediyoruz. Sonra onun omzu morarmaya başlıyor. Oysa daha ne yaralar kuruyacak…

Sonra bir gün bir mektup yazıyor bana, tüm kötü adamlar, tüm bencil insanlar bir odaya kapatılsın ve gülmekten işeyene kadar cezalandırılsın diyor.

Çünkü biz ceza kavramı üzerine böyle şeyler düşünüyoruz ve ceza gibi hukuk okuyoruz. Sevgisiz kalmış insanlara acıyoruz ve herkesi bir ömre yetecek kadar sevmek istiyoruz. Ama bir şeyi unutuyoruz; bazı sevgiler bencillik barındırır, ‘o sadece senin olsun istersin’ ve bazı sıfatlar bazı sevgilere aykırıdır. Herkesin yari isen eğer ve bunu anlayamayacak, kötüye kullanacak birileri o sevgi çemberinin içine girince o çember çember olmaktan çıktı. ‘Sevmek sevgiliye davranış özgürlüğü getirir mi’ sorusunun yanıtını çok acı tecrübelerle öğrendik. Bu sevgilin bu da onun yeni sevgilisi, hadi tanışalım diyen adamın canını çok fena yaktılar o eski sevgililer, yeni sevgililer. Eski sevgilisinin koluna iğne yaptılar diye bile ağlayabilen bir adamdı çünkü o.”

Neyse ki o adam kendine büyülü bi dünya kurdu, gözleri ışıldıyor. Artık benim masallarımı paylaşmaya ihtiyacı da yok üstelik… içinden kötülük geçmemiş insanlara vurgunum, çok vuruldum!!!

Günüm devam ediyor. Elime bir hikaye kitabı geçiyor “küçük kara balık”. Çemberimde Gül Oya dizisinde konusu geçtiğinden beri alıp okumak niyetim, kaç zaman olmuş. Nefes almıyorum okurken. İçimdeki bencillik benzeri o bilmediğim hisle ilgili düşüncelerimin üzerine HANÇER vuruyor. O denize açılmak isterken içimden şehirler geçiyor güneşli havalarda, tren sesleriyle gidiyorum, denizlerde yürüyorum, bin bir mucizeye daha şahit oluyorum ve zekam beni kötü adamlardan korumaya yarıyor. Hayatta kalma savaşı bu! Küçük kara balık alacağını adlımı da bu hayattan hiç tanımadığı bir balığın hayatını kendi hayatına tercih ediyor? Düşünmeden yapmam artık imkansız.

Sevdiklerimin gözünde “özel” olma hissi beni ben yapıyor, özel olduğumu bildiğim için Allah’ı daha çok seviyorum. Ama bencillik buradada mı karşıma çıkıyor. Ben özelsem ama bana verilenlerden fazlası başkalarına da veriliyorsa. Sevdiğim adamlardan biri daha güzel bakıyorsa başkalarına, benden sakındığı cümleleri kuruyorsa bazılarına, sevdiğim kadınlardan biri kıymetli vaktini benden sakınıyorsa ve hatta kardeşim, canımın yarısı, benden daha hisli döküyorsa içini başkalarına (ben olmayan herkes başkası mı? ) NEDEN BU KADAR ÖNEMLİ? SAVAŞIYORUM.

Ve bir ayetle nihayete eriyor günüm, aklımdaki tüm sorular soğuyor;

“45-26 Biz onları sizden fazla imkanlarla donatmıştık. Onlara kulaklar gözler gönüller vermiştik. Fakat kulakları gözleri ve gönülleri onlara bir fayda sağlamadı.”

Eskiden bir adama aşıktım diyorum içinden, o adamla kendi düğününde ya da benimkinde dans etmek istiyorum.

Kapanıyor gözlerim.






Å�ebnem Ferah-Ä°yi Kötü DanS PisTi [Canlı]
Yükleyen sebnemferah. - DiÄ�er müzik videolarına göz atın.

DEVAMI...

Mary et Max

izledim, bayıldım, bayıldım, çok düşündüm bir dee yeniden izlicem,, izledikten sonra da yazıcam kessinliikkllee ;) izleyinn!

DEVAMI...

"Gafile kelâm, nafile kelâm"

Gafile kelâm, nafile kelâm:

Çevresinde olup bitenlerle ilgilenmeyen veya ilgilenmek istemeyen kişileri o konuda uyarmak boşunadır. Zira onlar ileriyi görmemekte direnir ve olaylar karşısında gaflet gösterirler. Bu bakımdan kendilerini uyarmak için söylenen sözler hep boşa gider, işe yaramaz.





Bu şarkıyı sevdiğini söylüyorsun. Sevdiğin şarkıyla ilgilendiğimden çok neden o şarkıyı sevdiğinle ilgileniyorum. Bunu sana nasıl anlatabilirim. Bunu bana nasıl anlatabilirsin.

Bazen o ışığı gördüğümü dile getiriyorum. Çünkü benim için “konuşmak” yazmak, söylemek, dile getirmek, işaret etmek, ima etmek, susarak anlamanı beklemek, dokunmak, sevmek, anlatmak, anımsatmak, bağırmak, fısıldamak ve benzeri birçok şekilde kendini gösteriyor. İnsanı insan yapan özelliklerden “konuşma” kimi zaman sanat gibi kimi zamansa gayet sıradan beliriyor. Bunu sana nasıl anlatabilirim.

Bir adam konuştuklarıyla bana dünyayı gezdiriyor, bir adam konuştuklarıyla bana okumadığım birçok kitabı okutuyor, bir adam konuştuklarıyla olmadığım bir şehirde yürürken ufkunda açılan pencerelerden beni de içeri alıyor, bir adam konuştuklarıyla gitmediğim filmleri bana da izlettiriyor, bir adam konuştuklarıyla düşündüğüm şeylerin aslında düşündüğüm gibi olmadığını anlatıyor, bakış açımı genişletiyor, bir adam konuştuklarıyla bana benden başka insanların geçmişlerini katıyor, büyüyorum, genişliyorum, bütün bunlar olurken beynim büyüyor, ufkum açılıyor, hayata bakışım değişiyor, düşünce eşiğim kendini geliştiriyor,, bunu sana nasıl anlatabilirim.

Bu şarkıyı sevdiğini söylüyorsun, üstelik dünyanın en güzel yerlerinden birindeyiz seninle, yediğimiz önümüzde yemediğimizi komşulara veriyoruz, biliyorum iyiyim, biliyorum iyisin, zaten bu kadar iyi olduğun için ben seninle, seni benim…

Dünyanın en güzel yerlerinden birindeyiz ve ben sana diyorum ki bu şarkının bana hissettirdiklerini bir bilsen… Gülümsüyorsun sadece, ne dediğimi anlar gibi gülümsesen, bunu görsem mesele yok ama bilmesen de, görmesen de, anlamasan da bana ne hissettiriyor diye sormuyorsun. Çünkü biliyorsun ki “ne hissettiriyor?” sorusu bir konuşma daha başlatacak. Çünkü biliyorsun ki o konuşma senin anlamadıklarına, senin bilmediklerine, senin düşünmediklerine ve senin konuşmadıklarına doğru yol alacak. Gülümsüyorsun ve tabii ki susuyorsun.


İki kişi telefonla konuşuyor, biri adam, biri madam. İki kişi telefonla konuşuyor ve bir şarkı çalmaya başlıyor aynı anda, ikisinin de bulunduğu aynı odada. İki kişi telefonla konuşuyor ve ikisi de aynı anda konuşarak aynı anda farklı şeyler anlatıyorlar birbirlerine. Sesler birbirine karışmıyor ama yine de, ikisinin algısı da anlattığı yerden devam ederken karşısındakinin ne anlattığını dinleyebilecek kadar açık. Sesler birbirine karışmıyor ve konuşmaya aç bu iki kişi kendilerini kendilerine büyük bir iştahla açmaya devam ediyorlar çünkü o güne kadar kendilerini başkalarına kapadıkları çok kapıları var. Büyük bir iştahla iki kişi telefonla konuşuyorlar ve o sırada bir şarkı çalmaya devam ediyor. Tabii ki aynı anda susuyorlar.

İkisi de susarak bu şarkıyı ne çok sevdiklerini anlatıyorlar birbirlerine –yoksa susmazlardı- ve ikisi de bu şarkıyı neden sevdiklerini biliyor.

DEVAMI...

Sana ne yazabilirim ki?

Tezer Özlü “Ben en çok seni kavrayabiliyorum. Nasıl anlatayım. Senden başka hiçbir insanı tam anlamıyla, bütünüyle kavrayamıyorum” dediği Ferit Edgü'ye yazdığı mektuplardan öykü ve romanlarında olduğu gibi yalnızlığını dile getiriyor. Bu yalnızlıktan devşirdiği acıları, hüzünleri, sevinçleri ve mutlulukları; yeni kitaplarının ortaya çıkış süreçlerini anlatıyor

SEVENGÜL SÖNMEZ (Arşivi)


Yazarların mektupları -hangi nedenle ve kime yazıldıkları bir yana- edebiyat tarihçilerinin en önemli kaynağı olduğu gibi okur için de bir sanatçının iç dünyasına açılan kapılardan biridir. Kimi mektuplar, sanatçıların dünyaya ve sanata bakışını, eserlerinin izleğinde ama daha aydınlatıcı bir biçimde çıkarır önümüze, kimi mektuplar ise hayatın içinde sanatçının nerede ve nasıl durduğunu/ duramadığını anlatır. Bu nedenle yazarla yapıtı arasında kurulabilecek bağı önemseyen ya da araştıran biri için mektup, anı vb. metinler oldukça önemlidir.
Ferit Edgü, Her Şeyin Sonundayım (Tezer Özlü-Ferit Edgü Mektuplaşmaları) adlı kitaba yazdığı önsözde yaşamlarıyla yapıtları arasında sınırlar olmayan yazarlardan bahseder. Tezer Özlü de Edgü’nün deyişiyle bu yazarlardandır: “Tezer Özlü, bu tür yazarlardan biriydi. Yazarlık gücünü yaşadıklarından alan, yaşadıkları için yazınsal bir dil yaratan, varoluşunu yazmaya, yazısını varoluşuna borçlu biri.”
Mektup, en özel şeylerin anlatıldığı, sanatçının eserleri dışındaki dünyasında olup bitenlerin yer aldığı bir metin olarak, okurun sanatçıyı başka açılardan da tanımasını sağlarken, edebiyat tarihçisinin, pek çok eksiği gidermesine, tarihin tozlu sayfaları arasında kalmış, unutulmuş gerçeklere ulaşmasına, kimi zaman da yanlışları düzeltmesine yardımcı olur. Edebi değeri her ne kadar büyük olursa olsun, bütün mektupların öncelikle “özel” olduğunu bilmek, bu türden yararlanarak yapılan araştırmalarda, çeşitli engeller yaratmaktadır. Araştırmacının karşılaştığı soru, bu türün genel sorunu olarak karşımıza çıkan, bir yabancı olarak bizim bu mektupları okumaya hakkımızın olup olmadığıdır.
Benzer bir kaygıyla uzun süre bu mektupları yayımlamayan Ferit Edgü mektupların yayımlanma serüvenini de önsözde anlatmaktadır: “Her yazarın kendine ait (Virginia Woolf’un deyişiyle) bir odası olduğuna ve bu özel odaya, eline kitabı alan herkesin girmeye hakkı olmadığına inandığım için. Bugün, Tezer’in tüm yakınlarının izni, hatta isteğiyle, bu mektupları yayımlarken önemle belirtmek istediğim bir nokta var: Tezer, hastalığının düşüşe geçtiği dönemlerde (bazıları klinikte) yazdığı mektuplarda, yaşadıklarını dile getirdiği kadar, saplantılarını, (sözcüğü bağışlayın) sabuklamalarını da dile getiriyor. Okur, bu mektupları bu gerçeği göz önünde tutarak okuyup anlamalıdır.”
1966’da başlayan ve 1985’in son günlerine dek süren bu yazışmalar Tezer Özlü’nün yazdıklarının kılavuzu ve ruhunun iç dökümü. Ancak bu mektupları çarpıcı kılan sadece bu özellikleri değil, mektuplarda edebiyatı her an yaşayan, yaşamla yazmak arasında gidip gelen bir ruhun izini sürmek mümkün.Üstelik her mektup büyük bir kütüphanenin habercisi.

Özel hayatı da var
Tezer Özlü’nün en yakınlarından biri olan Ferit Edgü’ye yazdıklarında özel hayatına ilişkin kimi ayrıntılar da vardır. Evlilikleri, boşanmaları ve günlük hayatın sürdürülmesi için yapılması gerekenler. Bütün bunları yazarken de Tezer Özlü’nün kendine has anlatımını görürüz. İç kıyıcı ama uzaklaşılıp bakılması gereken meselelerdir bunlar. İlerlemiş depresyonunda kullandığı ilaçlar, doktorlar, hastaneler de yer alır mektuplarda. Bunlar okurun Özlü’nün dünyasına bir adım daha yaklaşmasını ve onun yaşamaya ya da ölmeye, gençliğe ya da yaşlılığa dair düşüncelerini öğrenmesini sağlar. Okur onun bitmek bilmeyen umudunun bir parçası olur mektupların ilerleyen sayfalarında:
Çok iyiyim, bir haf ta sonra hastaneden çıkacağım. Çok yeni, çok güzel günler bekliyor beni. Bunların hepsini hak ettim. (Ankara, 9 Ocak 1967)
Artık, hastalığımın düşüncesi de kafamdan sıyrılmaya başladı, üstelik bu durumun yararlı yönlerini bile bulmaya başladım... (Ankara, 13 Ocak 1968)
Yazının başında da söylediğim gibi mektuplar bir yazarın evrenini aydınlatan, onun edebiyata ve diğer sanatlara nasıl baktığını gösteren önemli metinlerdir. Tezer Özlü’nün Ferit Edgü’ye yazdığı mektuplar onun sinemaya ve müziğe olan tutkusunu da açıkça ortaya koymaktadır. Erden Kıral’ın filmler başta olmak üzere, izlediği filmler, dinlediği müzikler mektupların satıraralarında uçuşur gider:
Çok iyi olan pikabımdan Bach’ı kaldırdım, Telemann’ı koydum. Torelli ve Marcello’yu da çok sever oldum, ama plağı yok. Hiç plak yok zaten (2 Bach, 1 Händel, bir de Telemann var). (İstanbul, 11 Şubat 1967)
Ingmar Bergman’ın Yaban Çilekleri ve Aynadaki Sessizlik adlı kitaplarını çeviren Tezer Özlü okurken bir yandan da çeviriyi düşünmektedir. Ferit Edgü’ye sıkça çevirmek istediği kitapları yazar. Kitapları ve yazarlarını uzun uzun anlatır: Çevirmek istediğim üç kitap var: 1) Golem 2) Max Brod/ Kafka 3) Peter Weiss (Abschied [von] den Eltern). (İstanbul, 11 Şubat 1967)
Neredeyse tüm mektuplarında okudukları kitaplar vardır: Vladimir Neff, Kafka, Dostoyevski. Ferit Edgü’yle ikisinin ortak aşkları Kafka’dan sıkça söz eder Tezer Özlü:
Yazmış olduğun mektup gerçekten çok güzel. Onu Kafka’nın “Briefe an Felice”si kadar seviyorum. (Ankara, 16 Şubat 1967) Zaten müşterek aşklarımız çok. Dostoyevski, Kafka. Bir yıldır ben de yalnız Kafka okuyabiliyorum. (Endenna, 26 Mart 1984)
Tezer Özlü’nün pek çok yazarı keşfine tanıklık ederiz bu mektuplarda. Peter Weiss başta olmak üzere Robert Walser’i okumanın heyecanını sürekli dile getirir: Robert Walser’i tanır mısın? İsviçre edebiyatının bence en önemli yazarı. Tam bir Kafkaesk korku ve Dostoyevski yüreği ve zaman zaman Gogol acı humoru taşıyan bir yazar. (Zürih, 7 Ağustos 1984)
Robert Walser’i Türkçeye çevirmek ister. İsviçre’de Pro Helvetia adlı bir kurumdan yardım almayı ve onların vereceği parayla kitabı Ada Yayınları’ndan yayımlamayı planlamakta, bunun için de Ferit Edgü’yü ikna etmeye çalışır.
Ferit Edgü’nün Tezer Özlü’ye yazdığı (kitapta yer alan) ilk mektup 20 Mart 1984 tarihini taşımakta. Bu mektup Türk edebiyatına bir başyapıtın kazandırılma hikâyesidir gerçekte. Ferit Edgü Tezer Özlü’nün “Bir İntiharın İzinde” adıyla yazıp gönderdiği kitabı okumuş ve ilk izlenimlerini yazmıştır:
“Bir İntiharın İzinde” müthiş bir kitap. Çok müthiş bir kitap. (Başka sözcük bulamıyorum.) Yıllar var ki böyle bir metin okumadım. (Tabii Türkçe metinlerden söz etmiyorum.) Bana gençlik yıllarımda, Rimbaud’yu, Lautreamont’u, daha sonra Kafka’yı, Rilke’yi, Hölderlin’i keşfettiğim günleri yaşattı.
Birkaç yıl önce, çocukluğunun soğuk geceleri için düşünüp de söyleyemediğim, dile getiremediğim buydu işte: o malzemenin öykülemeye değin, böylesi bir çığlığa dönüşmesi gerektiğini düşlemiştim. İçine sıçayım edebi türlerin. Romanın. Öykünün. Şiirin. İçine sıçayım. Bana yaşamın ucuna yapılan yolculuklar gerek. Bu yolculuğun türü olur mu?
Ferit Edgü’nün bu satırları unutulmaz bir kitap adını müjdeler: Kitabına ne güzel yakışırdı YAŞAMIN UCUNA YOLCULUK.

Varoluşun ucuna yolculuk
Sonraki mektuplar boyunca Yaşamın Ucuna Yolculuk’u ve Pavese’yi konuşurlar. Tezer Özlü bu adı benimser, Celiné’nin Gecenin Sonuna Yolculuk’a benzemesinden biraz çekinse de 26 Mart 1984’te kitabının kendi içindeki yankısını dile getirir: Dediğin gibi, kitap benim varoluşumun ucuna yolculuk. Belki bundan sonra ölümümün ucuna da yolculuk edebilirim.
Ferit Edgü kitabın kusursuz yayımlanması için çok çalışmış ancak Tezer Özlü’nün düzeltileri geç kalmış, dizgide, düzeltide aksaklıklar olmuştur. Kitap Edgü’nün içine sinmeyecek biçimde hatalı çıkmıştır. 27 Nisan 1984’te yazdığı mektupta basılmış üç bin kitabı kalorifer kazanında yakacağını söyler ve 7 Mayıs’ta da “Kitap bu yanlışlarla çıksaydı, çıldırırdım. Çünkü herhangi bir kitap değil” diye yazar.
Yaşamın Ucuna Yolculuk’la birlikte Svevo ve Handke’nin kitabı da yayımlanacaktır. Tezer Özlü bu tesadüfe çok sevinmiştir. Ferit Edgü Handke’nin kitabının Türkçe adı için öneriler göndermesini ister Tezer Özlü’den. Tezer Özlü kitabın adını çok sevmiş ve kendine çok yakın bulmuş olmalı ki sonraki mektuplarda da sıkça bu kitabın adına göndermeler yapmıştır:
Handke’nin Wunchloses Unglück adı için birkaç öneri yazmayı denedim... Bir saniyede şu sözcükler boşaldı: Mutsuzluğun İsteksizliği (kelime çevirisi)... Mutsuzluğun Boşluğu/ Mutsuzluğun Sessizliği/ Mutsuzluğun Hiçliği/ Mutsuz Bir Hiçlik/ Mutsuzluğun Bırakılmışlığı/ Mutsuzluğun Durgunluğu. (Zürih, 27 Temmuz 1984)
Ferit Edgü Yaşamın Ucuna Yolculuk çıktıktan sonra gazete ve dergilerde çıkan yazıları, eleştirileri kesip bir kopyasını Tezer Özlü’ye gönderir. Bunların içinde Fethi Naci’nin yazdıkları hayal kırıklığı yaratır Tezer Özlü de, hatta biraz kızdırır bile onu:

Fethi naci’ye kızar
Benim kitap için Fethi Naci’nin yazdığını okudum. Biz neler yazıyoruz, onlar neler yazıyor. Ne gibi bir dil kullanıyorlar. Aramızda uçurumlar var. Ayrıca kitap üzerine bir tek cümle kurmayı başaramamış. Ama kendi sorunu. (Zürih, 1 Ekim 1984)
Mektuplar boyunca Sezer Duru, Orhan Duru ve Demir Özlü’nün Tezer’in hayatındaki yerini de görürüz. Sezer ve Demir kardeş olmaktan çok ötede, onun varoluş mücadelesinin de yazarlığının da en önemli destekçileri olurlar. Ferit Edgü’nün de yakın arkadaşları oldukları için mektuplarda karşılıklı olarak haberler verilir, buluşmalar anlatılır, planlar yapılır. Her buluşma bir şenliğe dönüşür.
Tezer Özlü “Ben en çok seni kavrayabiliyorum. Nasıl anlatayım. Senden başka hiçbir insanı tam anlamıyla, bütünüyle kavrayamıyorum” dediği Ferit Edgü’ye yazdığı mektuplardan öykü ve romanlarında olduğu gibi yalnızlığını dile getiriyor. Bu yalnızlıktan devşirdiği acıları, hüzünleri, sevinçleri ve mutlulukları anlatıyor. Bütün bunları yazdığı kişi en yakın arkadaşlarından biri olunca çok daha derin ve yoğun hissediliyor yaşadıkları. Yapıtlarına kaynaklık eden o iç huzursuzluğun ve arayışın izleri, -belki tamamı- bu mektuplarda karşımıza çıkıyor.
Her Şeyin Sonundayım Tezer Özlü’nün olduğu kadar Ferit Edgü’nün de sanat anlayışına, edebiyatçılığına , Yaşamın Ucuna Yolculuk’un yayımlanma serüveninde öğrendiğimiz üzere yayıncılıktaki titizliğine de ışık tutan mektuplardan oluşuyor. Edgü’nün ruh hallerine, yazma ve okuma tutkusuna ama dahası iyi edebiyat karşısındaki heyecanına tanıklık ediyor bu mektuplar.
Anlatıklarıyla ve anlatım biçimleriyle mektubun edebi bir tür olduğunu açıkça ortaya koyan bu mektuplar Tezer Özlü ve Ferit Edgü’nün yapıtlarıyla birlikte okunabileceği gibi tek başına da birer mücevher. Toprağın en derin yerlerinden kazılarak getirilmiş, bu kazının tüm darbelerini içinde barındıran ama ışıl ışıl parlayan bir mücevher.

“HER ŞEYİN SONUNDAYIM”
Tezer Özlü-Ferit Edgü Mektuplaşmaları
Sel Yayıncılık
2010
111 sayfa, 10 TL.




http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetay&ArticleID=987510&Date=31.03.2010&CategoryID=40

DEVAMI...

"bizimkiler"

fazla söze gerek yok, çünkü "bizimkiler" aynı hislerle her pazar ekran karşısına geçen herkes için gerçekten "bizimkiler" imiş . . . eski bayramların neşe ve huzurla anılması gibi anılması tam da bundanmış. ve hatta bu bölümün youtube da bulunması da bu yüzden manidarmış belki de. bulduğuma sevindim.







"bizimkiler 'bayramlık' birinci kısım:


ikinci kısım:


üçüncü kısım:


dördüncü kısım:


beşinci kısım:

DEVAMI...

hangisi gerçek oldu?

hangisi gerçek oldu diye başlık atmışlar, geçmişte gelecek için düşünülen, çizilen, hayal edilen ne varsa koymuşlar dosyanın içine, kimbilir daha neler vardır.. konuyla ilgilenilse daha neler çıkar fikri heyecanım oldu bugün. hani hep diyoruz ya okuduklarımız okundu daha önce, söylenenler söylendi, yazdıklarımız yazıldı... biz neyiz kimiz nereye gidiyoruz a kadar uzanan sorular silsilesi farkımız ne diye nihayete ererken ben biliyorum farkımı. ben kendimin farkındayım da üstelik. ayrıca çok da özelim, hepimiz gibi, hepimizden farklı olarak ama hepimiz gibi işte.

çok kullandığım bir tamlama olan beynimizdeki kıvrımlar bir zamanlar yapı kredinin çıkarttığı minik kitaplardan içinizde kaç koridor var ı hatırlattı şimdide. deneysel çalışmama kaldığım yerden devam ediyorum ama biliyorum da insan kobay değildir ama en enteresan kobay da insandır bir yandan. deneysel çalışmama devam ediyorum dedim, kobay benim. giderek kendimi daha fazla gözlemliyorum. hislerimi, heyecanlarımı, her duruma verdiğim farklı tepkileri, bazen aynı replikleri giderek daha fazla gözlemliyorum. ama bu bişeyleri daha fark etmemden öteye gidemiyor, yani gidiyor da bu konuda hızlı ilerleyemediğim bir gerçek.

mesela ben çok güzel severim, mesela ben sevdiğimin üzerine de düşerim bunu biliyorum. bunun bilgisi de bilgim dahilindeydi ama bugünlerde hissini de tatma fırsatı buldum. hem ben birinin üzerine düşülmemesi gerektiği konusunda yıllarca kafa yormuş, yıllarca cümleler kurmuştum. herşeyin bilgisi içimdeydi ama insan kendisi olunca dibine ışık vermiyor. mum du o dimi. mum diyorum dibine ışık vermiyor. ama biz mum değiliz, insanız. değiştirebilir, değişebiliriz.

mesela birlikte jetgillerin yaşadığı ülkeyi ziyaret edebilir, ordan alice'e uğrar eve döneriz. ninja turtles ın kullandığı mazgal kapağını da sana gösteririm giderken, merak etme...









milliyetteki dosyanın linki:

http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/41026-yasam-hangisi-gercek-oldu-/1

DEVAMI...

fotoğraf makinesi ile zaman makinesi arasındaki bağ nedir?

"zalim beni söyletme derunumda neler var"



hadi gidelim.

hep aynı hissi veriyor sevdiğimin güneşinin ışıkları (ışınları mı demeliydim) ...

sınırsız bi gitmek isteği, gezmek gezmek kaybolacakmış gibi sanki bir yerlere varma kaygısı olmaksızın...yürüye yürüye, koşa koşa, yerlerde yuvarlanarak bile hatta.

ama özellikle de birazcık tarihi yapı, taş bina filan olsun isterim. galata olabilir, eminönü olabilir, ne bileyim...

siyah beyaz fotoğraflara renk katmış gibi hissediyorum sanki oralarda.
gün, güneş, zamanmakinesi gibi beni yaşamak istediğim yıllara götürürken (yanlış anlamayın, yaşadığım yüzyılı da seviyorum elbette) ben duriyim öyle, poz verir gibi tulumbalı eski bir makineye...




http://fotogaleri.hurriyet.com.tr/GaleriDetay.aspx?cid=33637&p=1&rid=2

DEVAMI...

'Biri hava atınca kariyer olur'

Vedat için kariyer, 'birinin diğerine hava atması' demek, yani parası olan kariyerli oluyor. Çağkan, 6 yıldır bilgisayar kullanıyor ve tercih edeceği üniversiteyi çoktan seçmiş... İki farklı dünyada yetişen 14 yaşlarındaki iki çocuğa aynı soruları sorduk. İşte cevapları....


CEREN BAYKAL
Vedat, 14 yaşında....
Boş zamanlarında, tatillerde neler yaparsın? Hobilerin nelerdir?

Televizyonda film izliyorum. Atari salonlarına gidiyoruz, arkadaşlarla oyun oynuyoruz. Sokakta maç yapıyoruz. Bir de okuldan çıktıktan sonra amcamın bakkalında çalışıyorum. Ona yardım ediyorum. Bir de internet kafeye gidip başka okullara giden arkadaşlarımla konuşuyorum, oyun oynuyorum. Yazları da çantacıda çalışıyorum 2-3 ay.

Eğitim ve mesleki planların neler, üniversite eğitimi konusunda ne düşünüyorsun?

Büyük ihtimalle liseyi bitiririm ama üniversite okuyamam. Ben çok yaramazım, daha dün disiplindeydim. Okulda çok kavgalar oluyor. Bir de özel ders alamıyoruz, dersler güzel değil.

Peki, 10 yıl sonra kendini nasıl hayal ediyorsun, sence nerede olacaksın?

10 yıl sonra evlenmiş olurum sevdiğim biriyle. Ama İstanbul'da yaşamak istemem. İzmit'e ya da Balıkesir'e giderim, oralar güzel. Orada bir iş bulurum.

Diyelim ki bir piyango bileti aldın ve sana ikramiye çıktı, bu paranın ne kadar olmasını istersin, ne kadar olursa çok mutlu olursun?

Mesela yüz milyar çok büyük paradır. Büyük ikramiye o kadar olabilir.

Peki, bu çıkan parayla neler yaparsın?

Önce kendime bir ev alırım. Orada yaşarız. Sonra da bir iş kurarım. Mesela bir büfe açarım ya da çantacı olabilir çünkü çantaların nasıl yapıldığını öğrendim.

Peki, sence kariyer nedir?

Ya mesela birisi birine hava atıyor. Yani mesela bir yerde ben şunu alacağım diyorsun, o da diyor "aman ondan bende var", hava atıyor diğerine. Parası olan kariyerli oluyor.

Peki, alışveriş senin için ne anlam ifade ediyor, ihtiyaçlarını kendin mi karşılarsın?

Annem alır genelde, bizim burada pazar kuruluyor. Bir de Kasımpaşa'ya gideriz. Bir şeyi beğenmişsem dayıma söylerim o alır. Bakkalda çalışınca bana para veriyor dayım.

Yatağa yattığında ne düşünürsün, neleri hayal edersin?

Yatağa yattığımda ertesi gün okulu düşünürüm. Okulda neler olacağını. Çok kavga oluyor bizim okulda.

Okula nasıl gelip gidiyorsun?

Ev yakın, yürüyerek geliyorum. Ama seneye motorla geleceğim.

Ne tür abur cuburlardan hoşlanırsın?

Cips, çikolata...

Kitap okur musun? Hangi kitabı okudun en son?

Kitap okurum. Öğretmen Namık Kemal'in bir kitabını okutturmuştu.

Çocuk Hakları Beyannamesi'nden haberin var mı, neleri içeriyor olabilir?

Bizim sınıfta bir çocuk vardı. Annesi dilenciydi, babası alkolikti. Geçen sene annesi öldü. Babası zorla çalıştırıyordu. Sertaç sonra evden kaçmış artık sokaklarda yatıyormuş, ara sıra geliyor bizim okulun buraya.

Oyun: Futbol

Alışveriş: Üst-baş, Ayakkabı

Hak: Hakkımı savunabilmek isterim

Başarı: Kazanmak

Spor: Koşmak

İnternet: Oyun

Güzel: Telefon

Aile: Anne-Baba

Mutluluk: Sevinç

Ağlamak: Üzülmek

Şiir: Öğretmen özel günlerde öğretmen okunmasını ister.

Kitap: Namık Kemal

Baba: Bize bakan

Çağkan, dua ediyor

Boş zamanlarında, tatillerde neler yaparsın? Hobilerin nelerdir?

Bilgisayarla ilgilenirim. Araştırma ödevlerimi yaparım. Google'den araştırırım genelde. Zekâ oyunları oynarım. Msn kullanırım bir de Youtube'u kullanırım. Ayrıca okulun basketbol takımındayım, ondan önce de Nişantaşı'nda oynuyordum ama şimdi hafta sonları dershaneye gittiğim için fazla vakit ayıramıyorum basketbola.

Eğitim ve mesleki planların neler?

Günlük yaşamda bilgisayarı çok kullanıyorum ve kendimi bu işe yatkın buluyorum. 6 yıldır bilgisayarım var ve herhangi bir arıza çıktığında kendim tamir edebiliyorum. Üniversite olarak ise ilk olarak Bahçeşehir Üniversitesi Fen-Teknoloji Bölümü'nü tercih etmeyi düşünüyorum. Robot ve bilgisayar yapımı gibi seçenekleri var, ona da o zaman karar vereceğim.

10 yıl sonra kendini nerede hayal ediyorsun,

24 yaşında olacağım, üniversite bitmiş olacak ve büyük ihtimalle askere gidiyor olurum.

Piyangodan ikramiye çıksa ne yaparsın?

Ne kadar para çıkmış olursa olsun sevinirim. Bağış yaparım. Çünkü o para alın teriyle kazanılmış para değildir.

Sence kariyer nedir?

Kariyer bir insanın olmak istediği yerde olmasıdır. Mesela benim sevdiğim bir konuda uzmanlaşmam gibi.

Peki, alışveriş ne anlam ifade ediyor?

Beğendiğim bir şey olduğunda kendim alabilirim. Annemden para alırım.

Gece yatağa yattığında neleri hayal edersin?

Dua ederim. Sağlık, mutluluk, yoksullara yardım, ev, derslerimi kolayca geçmek ve iyi bir meslek edinmeyi dilerim. Hayal kurduğumda evlendiğimi, iyi kalpli bir karım olduğunu hayal ederim.

Okula nasıl gelip gidiyorsun?

Annemle babam arabayla aynı yere gelmelerine rağmen beni bir akrabamız bırakıyor. Bazen de babam bırakıyor.

Sevdiğin abur cubur?

Crunch, Nestea şeftali...

Hangi kitabı okudun en son?

Yılda 10-12 kitap okuyorum. Zaten öğretmenlerimiz de zaman zaman kitap öneriyor. Ben de bir kitabı okumadan önce öğretmenime danışırım, o beni yönlendirir. Kitabın sürükleyici olması okumam için en önemli sebeptir. Son okuduğum kitap Victor Hugo-Sefiller. Gazete ise genellikle pazar günleri alıyoruz ve pazar günleri ilk sayfayı mutlaka okurum.

Çocuk hakları beyannamesi ne anlam ifade ediyor?

Bütün çocuklara eşit eğitim hakkının olması gerektiğini düşünüyorum. Zenginlik fakirlik gibi nedenlerle okuyamayan çocuk olmamalı.

Oyun: Knight Online

Alışveriş: Ayakkabı

Hak: Anayasa

Başarı: Sınav

Spor: Basketbol

İnternet: Youtube

Güzel: Bayan

Aile: Anne

Mutluluk: Sağlık

Ağlamak: Karne

Şiir: Şair, Orhan Veli

Kitap: Türkçe

Baba: Oğul


23.12.2007



vakti zamanında yenişafak'ta yayımlanan röportajım. haberin aslı şu linkte:

http://www.yenisafak.com.tr/Pazar/?t=29.12.2007&i=89077

DEVAMI...

2009'un "Düşünce Suçları" Kitaplaştı

Düşünce Suçuna Karşı Girişim, “Düşünceye Özgürlük 2009” kitabını yayınladı. Kitapta 2009 yılında düşünce suçundan ceza alanlar, aklananlar, düşen davalar, engellenen yayın ve etkinlikler, ve düşünce suçları ile ilgili yasa maddeleri var.

Çiçek TAHAOĞLU İstanbul - BİA Haber Merkezi15 Şubat 2010, Pazartesi 1995'te Yaşar Kemal'in Der Spiegel dergisinde, devletin Kürt politikasını eleştiren yazısı nedeniyle Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde (DGM) yargılanması üzerine 1080 kişinin yayıncı olduğu 80 sayfalık bir kitapla bütün düşünce suçlarını ve suçlularını temsilen 10 yazı yayınlanmıştı.

Kitap hakkında dava açıldı ve 185 kişi yargılandı ama Düşünce Suçuna Karşı Girişim, yargılanan ya da ceza alan "düşünce suçlularının" yazılarını, "suç" olduğu için engellenen düşünceleri ve bu durumla ilgili hukuksal süreçleri her sene kitaplaştırmaya devam ediyor.

36 gazeteci 2010'a ceza evinde girdi

"Düşünceye Özgürlük 2009" kitabında geçtiğimiz yıl olup bitenler özetlenirken ilginç bir noktaya değinmiş kitabın yazarlarından Ceren Baykal; Anayasanın 288.maddesi, yani adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs.

Düşünce suçuna Karşı Girişim'in hukuk sorumlusu olan Baykal, "Etkilenmekten korkan bir zihniyet hala yaşıyor ki 'etkilemek' diye bir durumun olabileceğini asla kabul edemeyeceğinden 'etkilemeye teşebbüs' edilmesini cezaya tabi tutuyor" diyor. "Yani bir yandan yargı kesinlikle etkilenebileceğini kabul etmiyor ve adli yargılamayı etkilemek diye bir suç olmuyor da teşebbüs suçu diye bir suç kalıyor ceza yasasında."

Peki 2009'da neler oldu? Kitapta bunlar şöyle özetleniyor:

- Demokratik açılım adı altında Kürt meselesi konuşulabilir bir konu oldu.

- Kürt medyasının karşılaştığı yasakların yanı sıra TRT Şeş'e 24 saat yayın hakkı tanındı.

- Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu'nun verilerine göre Türkiye'de yedisi Yazı İşleri Müdürü, 36 gazeteci ve yazar 2010 yılını cezaevlerinde karşıladı.

- 20 Ekim 2008'de başlayan Ergenekon ana davası birinci yılını geride bıraktı.

- 2009 Newroz, Kadınlar Günü ve İşçi Bayramı tarihlerinin birbirine yakın olduğundan, emniyet yetkilileri "gerekli" malzemeler için ihale açarak cop, biber gazı, tazyikli su gibi malzemelerini stokladı.

- 1 Mayıs'ta Taksim'de kutlama yapılmasına izin verildi, ancak polise göre 108, ÇHD'ye göre 400'ün üstünde kişi gözaltına alındı. Gözaltına alınanlardan 5 kişi gözaltında işkenceye maruz kaldıklarını söyleyerek İHD'ye başvurdu.

- Medyanın taş atan çocuklar olarak adlandırdığı TMK mağduru çocuklar için çalışan "Çocuklar İçin Adalet Çağırıcıları"nın söylediğine göre, çocuklar açık görüşte ve ailelerinin gözü önünde işkenceye maruz kaldı.

- Anayasa Mahkemesinin 11 Aralık'ta yaptığı açıklamayla DTP'nin temelli kapatılmasına karar verildi. Partinin üst düzey yöneticilerine siyaset yasağı getirildi.

Ceza alan, aklanan ve düşen davalar
Kitapta, Düşünce Suçuna Karşı Girişim'in yıl boyunca izlediği davaların en ilginç ve tipik olanları yer alıyor. Ceza alan, aklanan ve düşen davalar, davaya dayanak oluşturan suç, hukuki süreç ve dava sonuçlarıyla anlatılıyor. Yer verilen davalar arasında Osman Baydemir, Aysel Tuğluk, Leyla Zana, Ragıp Zarakolu, Nedim Şener, Nedim Gürsel, Erol Karaaslan, Ahmet Karayay, İbrahim Kaboğlu, Baskın Oran ve daha birçok isim var.

Kitapta ayrıca 2009 yılında engellenen tiyatrolar, konserler, afişler, seminerler, festivaller, yürüyüşler, sergiler, kitaplar, gazeteler, dergiler ve internet siteleriyle ilgili bilgiler yer alıyor. Son olarak Ergenekon davası, 2009'da yaşanan polis şiddeti ve DTP'nin kapatılmasına ilişkin yazılarla bitiyor kitap.

Düşünce özgürlüğü, bu konudaki yasal düzenlemeler ve bu düzenlemelerden doğan mağduriyetler hakkında önemli ve ilginç bilgilere ulaşabileceğiniz bir kitap.(ÇT)

* Düşünce Suçu(!?)na Karşı Girişim'in internet sitesine http://www.antenna-tr.org adresinden olaşabilirsiniz.

** "Düşünceye Özgürlük 2009", Düşünce Suçu(!?)na Karşı Girişim, Can Matbaacılık, İstanbul, 2010, 143 sayfa.

DEVAMI...

Cin çarpması

Bir gün yolda yürürken onunla çarpıştık.
Bunda ne var demeyin!
Elbette gün içinde yolda yürürken birçok kişiyle çarpışabilirsiniz.
Ama biz zaten çok daha önce çarpışmıştık.
Bundan sebep bu çarpışma, bir buluşma, karşılaşma, kalp çarpıntısı doğuran bir musibetten ibaretti.,,
Bin nasihatten iyi mi?

DEVAMI...

düş ko-r-kusu

Karda kış tın güneşte yaz, kimi zaman mevsimsiz ayaz. Öyle ustalıkla yuvarlıyordun ki kelimeleri üzerime bana ancak kelime oyunu yapıyorsun demek kalıyordu. İnkar ediyordun, “anlamadığın her cümlemde kelime oyunu var sanıyorsun oysa bu kadar ciddiyken kelimelerle oynamam!” diyordun. Susuyordum. Çünkü gerçekten anlamıyordum. Anlaşılmamayı bazen marifet bildiğini inkar etmiyordun oysa. Gece yarısı çığlıklarla ağlamalarını, bazen deli gibi odanın iki duvarı arasında volta atmalarını, gözünde yaşlarla attığın kahkahaları koyacak yer bulamıyordum.

Anlamamaktan öte bi histi bu kimi zaman, korkuyordum. Beni kırıyorsun dediğin zaman sen kendi kendine kırılıyosun ben kırmıyorum diyişim gibi korkuyordum, sana göre kendi kendime sayılacak bi biçimde. Oysa ben de biliyordum bana sarıldığın zaman, zamanın ötesine düştüğümüzü el ele; ben biliyordum beni kanın, beni canın gibi sevdiğini. İnanmasan bile kendi hislerimden de emindim en az seninkilerden olduğum gibi. Ama işte dedim ya bazen korkuyordum, beni korkutuyordun.

Bi gece uyandım. Bi gecenasıl olduysa uyandım ve sen köpek gibi 4 ayak üstünde başın kapıya dönük kapıyı kokluyordun. Bana baktın, beni gördün ama sen köpek gibi kapıyı kokluyordun. Sana baktım, seni gördüm ama sen hala köpek gibi kapıyı kokluyordun.

“Gelmiş” dedin. “Yakınlara bi yerlere gelmiş hissediyorum. Rüya görüyorum sandım başta ama gerçekten gelmiş olmalı”…

Sana bakıyordum, korkuyordum ama sen hala kapıyı kokluyordun…

DEVAMI...

detay

"İnsan çöplüğüne döndü geçmişimiz" dedi. Ruh haline göre değiştirirken ojelerinin rengini. Ayrı renkler değil ama, kırmızı gülü de kanı da; bordo aşkı da şarabı da; siyah uykudaki huzuru da, parlaklığıyla gecedeki ışıkların coşkusunu da çağırabilirdi. Kimyası karışık, mayası değişik, fizyolojisi bozuk diyebilirdi normaller. Ona göre anormaldiler ama!

Detaysız geçmez çünkü detaydan ibaret ömrümüz,
anana tecavüz mü ettiler aşkımızın meyvesi diye tohumunu ektiler de mi doğdun?!

sonuç:bebek, detay: ömür.

DEVAMI...